ครบ 6 เดือนพอดี ตามแผนจะต้องไปตั้งแต่วันที่ 12 มี.ค. แต่เนื่องจากเกิดแผ่นดินไหว จึงต้องเลื่อนออกไปประมาณ 1 สัปดาห์ (คลิ๊กที่รูปเพือดูภาพขยาย

ก่อนไปก็หาพวกมาม่า, มาม่าคัพ, ปลากระป๋อง ติดไปด้วยเผื่อนำไปบริจาคได้

เครื่องออกเวลา 2.00 น. แต่ดันออกมาจากบ้านซะเร็ว มาถึงสุวรรณภูมิตั้งแต่ไม่ถึง 3 ทุ่ม

วันนี้มีรถมาส่งผู้โดยสารบริเวณขาออกค่อนข้างเยอะ

พอมาถึงเช็คที่จอมอนิเตอร์แทบอยากกลับไปนอนที่บ้านก่อน เพราะเครื่องดีเลย์อีกชั่วโมง เลื่อนไปเป็นตี 3

(ตอนเช็คอินถามเจ้าหน้าที่ว่าทำไมถึงดีเลย์ ได้ความว่าต้องรอเครื่อง สงสัยจะดีเลย์มาจากที่ญี่ปุ่น)

มีเวลาเหลือเฟือเกือบ 6 ชั่วโมง ก็เลยเดินเล่นไล่ตั้งแต่ชั้นใต้ดินจนถึงชั้น 4

เจอจอมอนิเตอร์แจ้งเที่ยวบินขาเข้า บริเวณชั้นใต้ดิน มีอยู่ 4 จอ ใช้ได้อยู่จอเดียว -_-”

รถไฟฟ้าเข้าเมืองวันนี้ค่อนข้างเงียบเหงา เห็นมีผู้โดยสารเดินเข้าไปไม่กี่คน หรืออาจจะเป็นเพราะว่าค่อนข้างดึกแล้วก็เป็นได้

เดินอยู่ตั้งนานจนถึงประมาณ 5 ทุ่มกว่า ที่จอก็ยังไม่ขึ้นว่าเคาน์เตอร์เปิด เลยลองเดินไปถามเจ้าหน้าที่ดูว่าเที่ยวบินนี้เช็คอินได้หรือยัง ก็ปรากฎว่าเช็คอินได้แล้ว

จึงเข้าไปข้างในเลยเพราะไม่อยากนั่งรออยู่ ด้านนอกแล้ว บริเวณตม. ตอนที่ผมไปไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ แถวผมมีคิวไม่ถึง 10 คน รูปข้างล่างนี้เป็นคาปูฯร้อน กับเค้กมะนาวที่ King Power Lounge ครับ

บัตรสมาชิก King Power เพิ่งสมัครสด ๆ ร้อน ๆ เลย 500 บาท ได้ Gift Voucher มา 500 บาท เทียบเท่ากับเราสมัครฟรีเลย

ช่วงที่ผมไป (ประมาณเที่ยงคืนครึ่ง) แทบไม่มีคนใช้ Lounge มีเครื่องดื่มและขนมเล็ก ๆ น้อยให้เราได้ทานด้วย

King Power Lounge ที่สุวรรณภูมิ

เที่ยวบินที่ผมไปมีผู้โดยสารแทบไม่ถึงครึ่งลำ อาจจะเป็นเพราะไฟลท์ดึกและน่าจะมีผลมาจากเรื่องแผ่นดินไหวที่นั่นด้วย ส่วนใหญ่เป็นชาวญี่ปุ่น ที่เห็นมีคนไทยไม่ถึง 5 คน

พอขึ้นเครื่ิองได้ ก็หลับเป็นตายเลยครับ

ตื่นเช้ามาเจออาหารบนเครื่องบิน มื้อนี้ไม่มีข้าวสวย อาจจะเป็นเพราะเป็นไฟลท์ดึกหรือเปล่าก็ไม่ทราบ เลยมีแค่ออมเลทกับไส้กรอกไก่เฉย ๆ

ส่วนอีกอย่างหนึ่งรู้สึกจะเป็นโจ๊กหรือไม่ก็ข้าวต้มนี่ล่ะครับ

10.26 น. (เวลาที่ญี่ปุ่น) ก็มาถึงสนามบินนาริตะ ใช้เวลาเดินทาง 5 ชั่วโมง 26 นาที

ระหว่างทางที่จะเดินไปตรวจคนเข้าเมือง ก็เห็นมีรางเลื่อนหลาย ๆ อันใช้ไม่ได้ เขียนเอาไว้ว่า Out of service

แต่ ผมคิดว่าน่าจะเกิดจากการประหยัดไฟเพราะปัญหาโรงไฟฟ้าที่ฟุคุชิม่าหรือเปล่า เพราะรางเลื่อนกว่าครึ่งหนึ่งหยุดใช้อยู่ ซึ่งปกติไม่น่าจะเสียพร้อม ๆ กันขนาดนั้น

ผ่านตม.มาได้ก็มารอกระเป๋า แทบไม่มีไฟลท์บินมาเวลานี้เลย มีไฟลท์ผมที่มาจากกทม.กับอีกไฟลท์จากสิงคโปร์แค่นั้นเอง

วันนี้ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็สามารถออกมาด้าน นอกได้แล้ว (ปกติต้องรอบริเวณตม.ไม่ต่ำกว่าครึ่งชม.) อุณหภูมิกำลังสบาย ๆ ครับ 16 องศา หลังจากนั้นก็มาเจอกับพนักงานที่ผมจะต้องมารับกลับบ้านละ

สรุป ก็คือทางบริษัทให้ผมมารับพนักงานที่สนามบินนาริตะ เพราะเนื่องจากว่ารถบัสสายที่จะเดินทางไปเมืองที่พนักงานอยู่หยุดวิ่งเนื่อง มาจากปัญหาน้ำมันขาดแคลน

หากจะขึ้นรถบัสสายอื่นแล้วไปต่อแท๊กซี่ก็ ไม่แน่ใจว่าไปถึงจะมีรถแท๊กซี่วิ่งหรือเปล่า และถ้ามีก็ค่อนข้างแพงมาก ๆ ด้วย เพราะระยะทางค่อนข้างไกล

ก็เลยเป็นที่มาของทริปเที่ยวญี่ปุ่นสั้นที่สุดเท่าที่ผมเคยไปมาครับ ^^

ไปถึงก็หาที่บริจาคเงิน – สิ่งของก่อนเลย ถามเจ้าหน้าที่ในรูปแล้วก็บอกให้ไปชั้น 1 พอลงไปชั้น 1 ก็บอกว่าไม่รับบริจาคเป็นสิ่งของ รับแค่น้ำดื่มอย่างเดียว

สุดท้ายเลยต้องมาบริจาคเป็นเงิน 2,000 เยนแทน (เงินที่บริจาคได้มาจากเงินขายขยะรีไซเคิลของเพื่อน ๆ ที่ทำงานครับ)

ส่วนพวกมาม่า, ปลากระป๋อง ก็ต้องเอากลับไปเมืองไทย เพราะไม่รู้จะให้ใครดี

สนามบินนาริตะในวันนี้ก็ไม่แตกต่างจากปกติมากนัก ร้านค้าต่าง ๆ ส่วนใหญ่เปิดกันตามปกติ

มีแค่บางร้านอาจจะหรี่ไฟหรือปิดไฟบางดวงเพื่อประหยัด ไฟ และจะมีผู้คนรอกลับบ้านเยอะกว่าปกติ บางคนก็เอาฟูกเล็ก ๆ มาปูนอนเพื่อรอขึ้นเครื่อง (แต่ไม่กล้าถ่ายมา)

ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือ ที่ร้านสะดวกซื้อ Lawson ชั้นบนสุด พวกขนมปังและอาหารแช่แข็งต่าง ๆ หมดไม่มีเหลือครับ

เหลือเวลาอีกกว่า 4 ชั่วโมงจะขึ้นเครื่อง (ต้องขึ้นเวลา 17.15น.) ก็เลยพาพนักงานไปทานอาหารกันก่อน ผมไปเจอร้านอาหารไทยชื่อร้าน “สายไทย”

อยู่บริเวณชั้นบนก็เลยพา พนักงานไป เพราะราคาไม่ต่างกับอาหารญี่ปุ่นบนนั้นเท่าไรนัก (แต่ถ้าเทียบกับบ้านเรา ราคาก็เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน) พ่อครัวเป็นคนไทยด้วยครับ

แต่คนรับออเดอร์เป็นชาวญี่ปุ่นนะครับ แต่ก็น่าจะพอพูดภาษาไทยได้ เพราะเห็นหันไปสั่งว่ากะเพราไก่ “สอง”

เลยสั่งข้าวกระเพราะหมู+ไข่ดาว และผัดไทยมากิน ตกจานละ 1,000 เยนถ้วน (ประมาณ 370 บาทครับ)

หลังจากทานข้าวเสร็จก็มารอเช็คอิน ตอนที่ไปถึง เคาน์เตอร์การบินไทยยังไม่เปิด ต้องรอประมาณครึ่งชั่วโมง แถวยาวอย่างในรูปครับ

จริง ๆ แล้วตอนที่มาถึง แถวของสายการบินอะไรไม่รู้ยาวกว่านี้อีก แต่ตอนนั้นรีบ ๆ ก็เลยไม่ทันได้ถ่าย

มีพนักงานคนนึงกลับคนละสายการบิน (ANA) ซึ่งวันนี้ Lounge ของ ANA ไม่เปิดเนื่องจากแผ่นดินไหว (ประหยัดพลังงาน) ทางเจ้าหน้าที่จึงให้เป็น Gift Voucher 2,000 เยนมาแทน

ได้โอกาสจึงมาหาเครื่องดื่มเย็น ๆ ด้านในหลังจากผ่านตม.เข้ามา

เที่ยวบินของการบินไทยวันนี้คนเยอะมาก เป็นคนไทยสัก 80% เห็นจะได้

ที่แอบได้ยินส่วนใหญ่ก็กลับไทยเพราะปัญหาแผ่นดินไหว, กัมมันตภาพรังสีน่ะครับ

มาบนเครื่องเจอปัญหาขาของถาดรองอาหารหัก -_-”

แล้วก็พบปัญหาว่าเมนูเป็นเนื้อกับปลา ซึ่งหลายคนไม่ทานเนื้อ ปลาจึงแทบไม่พอ จนท.จึงแก้ปัญหาเฉพาะด้วยการถามว่าทานเนื้อไหม

ถ้าทานได้ก็จะยกแกงเขียวหวานเนื้อมาให้เลย …

แต่ ทั้งแอร์โฮสเตสและสจ๊วตบริการค่อนข้างดีนะครับ มีพี่อยู่คนนึง น่าจะเป็นหัวหน้าแอร์ฯ ให้บริการเป็นกันเองกับผู้โดยสารมาก ๆ จนพวกเรารู้สึกเกรงใจแทน

มาถึงสนามบินสุวรรณภูมิก็ประมาณสี่ทุ่มครึ่งครับ ขากลับใช้เวลาเดินทางประมาณ 7 ชั่วโมงเศษ ๆ ได้

รอบนี้ได้ไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง รีวิวจึงสั้นไปนิด ขออภัยด้วย หากรอบหน้าได้มีโอกาสไปอีก จะมาโพสยาว ๆ เลยครับ

(จริง ๆ ก็มีของปีก่อน ไม่แน่ใจว่าจะเก่าเกินไปหรือเปล่า ตั้งแต่เม.ย. ปีที่แล้ว ^^)

ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาติดตามกันนะครับ

สำหรับท่านที่สนใจรีวิวเที่ยวสวนผึ้งภาคก่อนหน้านี้ รบกวนคลิ๊กลิงค์ด้านล่างดังนี้เลยครับ

รีวิวเที่ยวสวนผึ้ง เคฟวิวรีสอร์ท, ไร่ภูผาปก ภาค 1

รีวิวเที่ยวสวนผึ้ง เคฟวิวรีสอร์ท, ไร่ภูผาปก ภาค 2

ต่อจากตอนที่แล้ว หลังจากผมไปเจอต้นผึ้ง (ต้นไม้ประวัติศาสตร์) แล้ว ผมก็ขับรถกลับออกมาเรื่อย ๆ เจอทางแยกเลี้ยวซ้าย พร้อมกับมีป้ายอยู่เลยหันกลับไปดู ป้ายนั้นเขียนเอาไว้ว่า “น้ำตกผาชลแดน” สรุปก็คือ ผมขับรถเลยไปไกลเลย แต่ขามาไม่ทันสังเกต บวกกับมีกิ่งไม้บังอยู่ด้วย

บริเวณทางขึ้นน้ำตกผาชลแดน
แล้วผมเพิ่งมารู้สึกเมื่อตอนรีวิวนี่เอง ว่าน้ำตกนี้ชื่อว่า ผาชลแดน ตอนแรกคิดไปเองว่าเป็น ผาชนแดน ดังนั้น น้ำตกคงจะติดกับชายแดนแน่เลย -_-”

ขับรถออกมาเล็กน้อย ก็มีป้ายบอกทางไปน้ำตกบ่อหวี ก็เลยลองไปแวะดูสักหน่อย

น้ำตกนี้รถสามารถขึ้นไปได้เลย แต่ที่จอดรถอาจจะมีไม่มาก หากขึ้นไปจอดสูงมาก อาจจะกลับรถลำบาก เพราะทางจะเป็นเนินค่อนข้างชัน แนะนำให้จอดรถบริเวณลานด้านล่างจะดีกว่าครับ

เดินเข้าไปไม่ไกล (ประมาณ 10 – 15 นาที) ก็จะเจอน้ำตก แต่ระหว่างทางให้ระวังด้วย เพราะบางจุดเป็นเหวลงไป ลึกประมาณ 20 – 30 เมตรเห็นจะได้ ถึงจะมีรั้วไม้ไผ่กั้นอยู่ก็ตาม เด็ก ๆ บางคนอาจจะพลัดหล่นลงไปได้ หากไม่ระวัง

ออกจากน้ำตกบ่อหวี ก็ขับรถออกมาเรื่อย ๆ ดูแผนที่แล้ว อยู่ไม่ไกลจากพิพิธภัณฑ์ภโวทัยมากนัก เลยตัดสินใจไปแวะที่นั่นเผื่อจะได้ทานข้าวกลางวัน (ตอนบ่ายแก่ ๆ) ด้วย รูปนี้เป็นด้านหน้าของพิพิธภัณฑ์ครับ

คุยประัวัติคร่าว ๆ ของผู้ดูแลที่นี่ ก็เลยทราบว่า เจ้าของพิพิธภัณฑ์ภโวทัย ท่านชอบสะสมของเก่า บางส่วนก็ได้รับบริจาคจากชาวบ้าน ท่านเลยเก็บเอาไว้ แล้วเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อที่คนรุ่นหลังจะได้ชมกัน ด้านในพิพิธภัณฑ์ห้ามถ่ายรูป ผมเ้ลยถ่้ายได้จากด้านนอกเท่านั้น

ที่นี่นอกจากจะมีพิพิธภัณฑ์แล้ว ยังมีร้านอาหารและห้องพักด้วย รูปนี้เป็นห้องพักสไตล์เรือไม้ ดูเก๋ไปอีกแบบ

ตอนแรกกะว่าจะทานข้าวที่นี่ แต่ดูเวลาแล้วเกรงว่าจะไปถึงที่พักมืดอีก ก็เลยตัดสินใจขับกลับไปที่พักคืนที่สอง โดยคืนนี้เปลี่ยนไปนอนที่ไร่ภูผาปกครับ (ระหว่างนั้นมีสัญญาณโทรศัพท์แล้ว ก็เลยได้ปรับความเข้าใจกับคนที่จริง ๆ แล้วจะต้องมากับผมได้เรียบร้อยแล้วครับ ^_^)

ที่ไร่ภูผาปก อยู่ไม่ไกลจากที่เคฟวิวรีสอร์ทเท่าไรนัก ให้กลับไปเส้น อ.สวนผึ้ง แล้วยิงตรงขึ้นไปทางที่จะไปเขากระโจม แต่ให้เลี้ยวขวาก่อนถึงร.ร.สินแร่ฯ ไปตามทางไม่ไกลนักก็จะถึง ไร่ภูผาปก คืนนี้ผมนอนบ้านอิงผาหลังนี้ครับ

ที่นี่ไม่มีแอร์นะครับ เพราะอากาศที่สวนผึ้งเย็นสบายแทบทั้งปีอยู่แล้ว เปิดประตูเข้ามาก็จะเจอเตียงทางขวาและมีโต๊ะเขียนหนังสืออยู่ทางซ้ายมือ

เก้าอี้และโต๊ะข้าง ๆ บ้าน

บรรยากาศโดยรอบ

รีสอร์ทแห่งนี้เปิดมาได้ไม่นาน บ้านต่าง ๆ ยังดูใหม่อยู่เลย พอสอบถามก็เลยได้ความว่า โดยปกติรีสอร์ทแห่งนี้จะเปิดเฉพาะช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์และวันหยุดนักขัตฤกษ์เท่านั้น ห้องเลยยังไม่ช้ำเท่าไหร่ รูปนี้เป็นรูปบ้านต้นไม้ บ้านนี้ต้องจองคิวกันนานเลย

มุมของใช้ส่วนตัวน่ารัก ๆ จากทางรีสอร์ทครับ

ก่อนจะทานข้าวเย็น ไปนั่งเล่นข้าง ๆ บ้านพัก ก็ได้ยินเสียงนกร้อง เงยหน้าไปดูเห็นฝูงนกฝูงเบ้อเร่อ บิืนวนอยู่ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่านกอะไร แต่บินวนอยู่เป็นสิบนาทีเลย

หลังจากนั้นก็ไปทานข้าวเย็น คราวนี้สั่งหมูแดดเดียวไปอีกแล้ว ลืมตัวไปว่าเพิ่งกินที่เคฟวิวรีสอร์ทเมื่อวานเอง

หลังจากนั้นก็ออกมาถ่ายรูปเล่นเป็นการย่อยไปในตัว

ห้องน้ำที่นี่เป็นแบบเพดานเิปิดโล่งครับ วัีนนี้อาบไปด้วย มองพระจันทร์เต็มดวงไปด้วย เหงามิใช่น้อยเลย TT_TT

เช้าวันต่อมา ตื่นมาก็พบกับแสงอาทิตย์ยามเช้าเลยครับ

ถ่ายรูปก่อนทานอาหารเช้า ที่นี่ราคาห้องพักรวมอาหารเช้าแล้วนะครับ

อาหารเช้าเป็นชุดอเมริกันเบรคฟาสต์ จริง ๆ รู้สึกว่าจะเลือกได้ว่าจะเอาแบบนี้หรือจะเอาข้าวต้มครับ

ทานข้าวเช้าเสร็จก็กลับไปเก็บของเตรียมออกเดินทางกลับครับ วันนี้มีโปรแกรมที่จะต้องไปแวะซีนเนอรี่ดูแกะให้ได้ ระหว่างทางไปเจอสวนผึ้งรีสอร์ท ทำบ้านพักเป็นรูปตัวการ์ตูนในเรื่องฟลินท์สโตน น่ารักดีครับ

มาถึงซีนเนอรี่ตอนเก้าโมงนิด ๆ คนไม่เยอะเท่าวันแรก

เจอตัวแล้ว มาหม่ำ ๆ ซะดี ๆ

ตอนแรกผมก็นึกว่าแกะที่นี่จะขนหนา ๆ ตัวกลม ๆ เหมือนในการ์ตูนซะอีก คงเพราะเมืองไทยเป็นเมืองร้อน เอาพันธุ์ขนหนา ๆ แกะจะเดี้ยงเอา

บรรยากาศโดยรอบของซีนเนอรี่

ห้องน้ำที่นี่เก๋เชียว

ออกมาด้านหน้าเพิ่งจะเห็นป้ายรีสอร์ท อันนิดเดียวเอง

ต่อจากนั้นก็ไปตามสเตป คือมาแวะที่บ้านหอมเทียน (ขากลับจะอยู่ทางซ้ายมือ)

เสื้อยืดแฮนด์เมด

ไปเที่ยวไหนดีครับ ที่นี่ห่างจากพม่าแค่ 32 ก.ม.เองเหรอ

ประมาณ 11 โมงก็ออกเดินทางกลับชลบุรี ถึงชลบุรีโดยสวัสดิภาพช่วงเย็น ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาติดตามอ่านกันตั้งแต่ภาค 1 จนถึงภาค 3 นะครับ หากมีอะไรติชมหรือมีข้อสงสัยประการใดก็ที่กล่องคอมเมนท์เลยครับ

]]> http://s2ntrip.com/04-suanpung-caveviewresort-phuphapok3/feed 0 http://s2ntrip.com/03-suanpung-caveviewresort-phuphapok2 http://s2ntrip.com/03-suanpung-caveviewresort-phuphapok2#comments Sun, 06 Feb 2011 05:48:46 +0000 S2N http://s2ntrip.com/?p=47 ต่อจากตอนที่แล้วนะครับ 02 – รีวิวเที่ยวสวนผึ้ง เคฟวิวรีสอร์ท, ไร่ภูผาปก ภาค 1

ออกจากธารน้ำ ร้อนบ่อคลึงแป๊บเดียวก็มาถึงที่หมายถัดไป จริง ๆ เดินมาก็ได้ เพราะอยู่ติดกัน แต่ตอนแรกไม่ทันเห็น ที่นี่ชื่อว่า “อุทยานธรรมชาติวิทยา ตามพระราชดำริสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี”

ที่นี่ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ ผิดกับที่ธารน้ำร้อนเลย ทั้ง ๆ ที่ทำออกมาได้สวยงาม สะอาด ได้ความรู้อีก (ไม่เสียค่าเข้าชมด้วยนะครับ) ด้านในก็จะมี ข้อมูลทั้งด้านโบราณคดี, ธรณีวิทยาต่าง ๆ

มีที่ลงนามถวายพระพรด้วยครับ

ด้านในสะอาดสะอ้านมาก มีผู้ดูแลอย่างดีเลยครับ

ออกมาด้านนอก จะมีส่วนที่เป็นสวนหย่อม ก็จะมีต้นไม้ต่าง ๆ พร้อมบอกชื่อเอาไว้เสร็จสรรพ

สะพานตรงนี้สามารถเดินไปเชื่อมกับธารน้ำร้อนบ่อคลึงที่ผมเพิ่งขึ้นไปมาเมื่อสักครู่นี้ได้

ทางเดินไปก็เป็นป่าโปร่ง ๆ (ที่เค้าเรียกป่าเบญจพรรณหรือเปล่านะ?)

ออกจากอุทยานธรรมชาติวิทยาฟ้าเริ่มมืด เลยตัดสินใจตรงไปที่พักเลยดีกว่า

ดูจากแผนที่ (คลิ๊กเพื่อชมขนาดจริง) แล้ว เห็นว่ามีเส้นทางที่ใกล้ ๆ กับธารน้ำร้อนบ่อคลึงสามารถไปยังที่พัก (เคฟวิวรีสอร์ท) ได้เลย ไม่ต้องไปอ้อมทางซีนเนอรี่ (หรือภูผาผึ้งรีสอร์ท)

แต่พอขับไปเรื่อย ๆ ทางก็แย่ลง ๆ เป็นลูกรังตลอด เลยตัดสินใจเลี้ยวรถกลับไป อ้อมไปทางภูผาผึ้งดีกว่า ชัวร์สุด

ระหว่างทางกลับก็ผ่านรีสอร์ทแห่งนี้ ท่าทางเงียบสงบดี มีเต๊นท์มากางอยู่ 6-7 เต๊นท์

และแล้วก็มาถึงรีสอร์ทแห่งแรก “เคฟวิวรีสอร์ท” หรืออีกชื่อหนึ่ง “บ้านอัจฉรา” ตอน 6 โมงเย็น รูปนี้มาถ่ายตอนเช้าอีกวันนึง เพราะไปถึงมืดพอดี

ห้องพักที่นี่ก็เป็นถ้ำสมชื่อครับ ทางรีสอร์ทออกมาเป็นแบบเหมือนเราอยู่ในถ้ำ ช่วงแรกที่เข้าไปก็ค่อนข้างเหม็นอับเล็กน้อย เพราะว่าห้องผมไม่มีหน้าต่างเลย ถ้าปิดแอร์หรือไฟดับนี่แย่แน่ ๆ

ห้องน้ำครับ หากสังเกตจากรูปที่แล้วจะเห็นว่าไม่มีประตูห้องน้ำ เดินเข้า – ออกสบายเลย

เก็บของเสร็จก็ออกไปเดินเล่นซะหน่อย เจอม้าอยู่ในคอกตัวนึง ท่าทางเชื่อง ๆ

บรรยากาศรอบ ๆ ที่พัก

ภาพนี้เดินขึ้นไปถ่ายด้านบน ตรงจุดที่มีเต๊นท์เขียว ๆ ตรงกลางภาพนี่เป็นดาดฟ้าของห้องผมล่ะครับ มีคนมากางเต๊นท์อยู่เยอะเหมือนกัน

ทานมื้อสุดท้ายไปตอนเช้า เริ่มหิวแล้ว เลยไปสั่งอาหารดีกว่า มื้อนี้กินคนเดียวเลยสั่ง “หมูแดดเดียว” และ “ต้มยำไก่” แค่ 2 อย่าง ต้มยำไก่ ใส่เห็ดโคนด้วย อร่อยดีครับ

458

ทานเสร็จแล้วเลยกลับมานอนเล่นที่หอ นั่งอ่านการ์ตูน เล่นเกมส์ไปเรื่อย ๆ ได้ยินเสียงพลุดังพร้อมคนเฮ หันไปดูนาฬิกา เลยเพิ่งรู้ว่าเข้าสู่ปี 2553 ไปโดยไม่รู้ตัว ออกมาดูด้านนอกเลยเห็นเค้าจุดพลุโอ่งกัน สวยดี

รีสอร์ทใกล้ ๆ จุดพลุด้วย หลายนัดเหมือนกัน

ตื่นเช้ามา ลงมาดูอุณหภูมิที่รถ เวลา 6.20 น. อยู่ที่ 19 องศา กำลังสบาย ไม่ร้อน ไม่หนาว

บรรยากาศหน้ารีสอร์ท และรอบ ๆ รีสอร์ท

เคฟวิวรีสอร์ท นี่ก็อยู่ใกล้ ๆ กับทางขึ้นเขากระโจม มาไม่ยากครับ หากจะมารีสอร์ท ก็ดูป้ายที่บอกว่าไปเขากระโจมก็ได้ครับ

สามแยกขึ้นไปเขากระโจมครับ ถ้าเลี้ยวขวา ก็ขึ้นไปเขากระโจม หากไปทางซ้ายมือ ก็จะไปเคฟวิวรีสอร์ท

ขยะใกล้ ๆ กับทางขึ้นกระโจม น่าจะเป็นฝีมือนักท่องเที่ยวที่มาตั้งวงกินเหล้ากันเมื่อคืนตอนเคาท์ดาวน์ ฝากรักษาความสะอาดด้วยนะครับ เมืองไทยจะได้น่าอยู่

จากตรงนี้ไปก็ยังเป็นทางลูกรังอยู่ (ตอนนี้น่าจะเป็นราดยางแล้ว ได้ยินว่ากำลังจะทำ) ตรงไปเรื่อย ๆ ก็จะเป็นอูหลงรีสอร์ทครับ

เดินกลับมาที่รีสอร์ท ก็เจอพี่เจ้าของ ขออภัยด้วยครับ จำชื่อพี่ไม่ได้แล้ว (ตั้งปีกว่าแล้วนิ) พี่เค้าเลยชวนไปดูโรงเพาะเห็ดโคนญี่ปุ่นของรีสอร์ท มีเห็ดกำลังออกดอกมาหลายดอกอยู่

โรงเรือนเพาะเห็ด

อาหารเช้า (จ่ายต่างหาก) เป็นข้าวต้มหมูครับ ใส่เห็ดโคนที่เพิ่งเข้าไปดูมาเมื่อตะกี้ด้วยครับ สด ๆ เลย เห็ดอร่อยมาก ขนาดปกติไม่ค่อยชอบกินข้าวต้มยังซัดซะเกือบหมดเลย ที่นี่มีขายเห็ดโคนสด ๆ ด้วยนะครับ

เดิืนถ่ายรูปเล่นรอบ ๆ รีสอร์ทครับ

วันนี้ยังไม่มีแผนจะไปไหนเป็นพิเศษ ก็เลยไปนั่งเล่นในห้องก่อน 11 โมงกว่า ๆ จึงเช็คเอาท์ออกจากรีสอร์ท สอบถามเส้นทางที่เมื่อวานจะมาจากธารน้ำร้อนแล้วเป็นลูกรัง พี่เค้าก็บอกว่าไปได้ แต่ทางอาจจะไม่ค่อยดีนัก แต่รถเก๋งก็พอขับได้

ลองขับไปดู เป็นลูกรังจริง ๆ ด้วย แถมไม่ใช่น้อย ๆ เลย ค่อนข้างขรุขระด้วย ไหน ๆ ก็ไหน ๆ มาคนเดียวด้วย เลยขับลุยไปเลย ดูแผนที่แล้วมีน้ำตกผาชลแดน ก็เลยว่าจะลองไปดู ฟังชื่อแล้วต้องอยู่ติดชายแดนไทย – พม่าแน่ ๆ เลย

แผนที่ที่มีก็ไม่ละเอียด ผ่านจุดนึงเห็นบอกว่าเป็นจุดชมวิว ไม่รู้ว่ารถเก๋งขึ้นไปได้หรือเปล่า แต่ก็เสี่ยงไปดู

พอขึ้นไปสรุปไปไม่รอดครับ ทางเป็นลูกรัง แถมชันเกือบ 30 องศาเห็นจะได้มั้งครับ ของจริงน่ากลัวกว่าในภาพมากเลยครับ จังหวะนั้นกลัวรถเป็นอะไรมากเลย จะไปต่อก็ยาก จะถอยกลับก็แทบไม่มีทางลาดให้ยูเทิร์นเลย แต่ในที่สุดก็เสี่ยงยูเทิร์นกลับมาได้ครับ

ขับไปเรื่อย ๆ ก็ไม่เห็นเจอน้ำตกผาชลแดนซะที ไม่มีป้ายบอกด้วย ผ่านพื้นที่ปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของปตท. แล้วก็ผ่านหมู่บ้านที่คล้าย ๆ เป็นชาวเขาที่มีพี่ทหารดูแลอยู่ ตรงไปจนสุดมีทางให้ขึ้นเขาแบบนี้

แต่ตัดสินใจว่าไม่ขึ้นดีกว่า เพราะทางก็ขรุขระแถมแคบด้วย ไม่มีทางให้ยูเทิร์นกลับแน่ ๆ เลยไปทางขวาแทน (ภาพนี้ถ่ายตอนขากลับมาแล้ว)

ไปเจอฝายน้ำล้น ไม่รู็ว่าชื่ออะไร แต่ก็ไปต่อไม่ได้แล้ว เพราะไม่มีมทางให้ไปแล้ว มีไปได้ทางเดียวก็คือขับไปบนฝายน่ะครับ มีรถจี๊ปที่ตามผมมาคัีนนึงขับไปอย่างสบายเลยครับ

ลืมบอกไปครับ ว่าระหว่างทางก็มีแต่เพื่อนร่วมทางเป็นรถกระบะไม่ก็รถขับเคลื่อน 4 ล้อทั้งนั้น มีรถซีวิคของผมเนี่ยแหละ บ้าขับมาอยู่คนเดียว สงสารรถจัง มีเจ้าของบ้า ๆ แบบนี้ ^^

ขับออกมาผ่านลำธาร เลยแวะลงไปถ่ายรูป ท่าทางน้ำจะเย็นน่าดู น่าจะเป็นต้นน้ำของแม่น้ำภาชีหรือเปล่า

ขับมาตั้งนาน ยังไม่ได้พักรถเลย เลยไปหาที่จอดพัก พักรถสัก 20 นาทีค่อยไปต่อ บริเวณนี้เหมือนเป็นอ่างเก็บน้ำเล็ก ๆ ของชุมชนครับ

ติด ๆ กันก็เป็นไร่นาของชาวบ้านน่ะครับ

ขับออกมาก็เจอต้นไ้ม้ใหญ่ ๆ อยู่ต้นนึง เข้าไปใกล้ ๆ เห็นเขียนว่าเป็นต้นผึ้ง ก็เลยลงไปถ่ายรูปซะหน่อย

ต้นไม้ประวัติศาสตร์ (ต้นผึ้ง) ผมคัดลอกคำบรรยายมาให้ดังนี้ครับ

ต้นไม้ประวัติศาสตร์ (ต้นผึ้ง)

สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิตติ์พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จเยี่ยมราษฎรบ้านหนองตาดั้ง เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๙ และได้ทรงทอดพระเนตรเห็นต้นไม้ใหญ่อายุกว่า ๑๐๐ ปี ขึ้นในที่ของชาวบ้าน พระองค์จึงได้ตรัสถามว่าเป็นต้นไม้อะไร ชาวบ้านได้ตอบพระองค์ว่าเป็น “ต้นผึ้ง” ซึ่งเป็นต้นไม้ชนิดหนึ่งที่ผึ้งชอบโอบมาเกาะทำรัง ในต้นหนึ่ง ๆ จะมีผึ้งมาเกาะทำรังนับ ๑๐๐ รัง ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ไม้ป่านานาพันธุ์จะออกดอก ผึ้งก็จะไปเก็บน้ำหวานและเกสรจากดอกไม้มาสะสมไว้ที่รัง ในช่วงเดือนเมษายน ชาวไทยตะนาวศรี (กะเหรี่ยง) จะปีนต้นผึ้งขึ้นไปเก็บน้ำหวานจากรังผึ้ง (ตีผึ้ง) ซึ่งการเก็บน้ำผึ้งในช่วงนี้จะได้น้ำผึ้งที่มีคุณภาพดี หรือที่เรียกว่า น้ำผึ้งเดือนห้า
แต่เดิมนั้นบ้านหนองตาดั้งมีต้นผึ้งขึ้นอยู่มากมาย แต่ในปัจจุบันเหลืออยู่น้อยมาก เนื่องจากป่าถูกตัดทำลายเพื่อใช้ประโยชน์จากที่ดินในการทำไร่ ชาวไทยตะนาวศรีที่มีอาชีพเก็บน้ำผึ้งขายจึงต้องเข้าป่าลึกมากยิ่งขึ้นเพื่อไปเก็บน้ำผึ้งมาขาย และนอกจากนี้ต้นผึ้งยังเป็นต้นไม้ประจำอำเภอสวนผึ้งอีกด้วย เพื่อพระองค์ท่านทรงทราบ จึงได้ให้ราษฎรอนุรักษ์ต้นผึ้งเอาไว้

ร่วมเผยแพร่โดย : ศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง” บ้านหนองตาดั้ง กศน. อำเภอสวนผึ้ง ราชบุรี

ขออนุญาตจบตอนที่สองไว้แค่นี้ก่อนนะครับ จะเข้ามาต่อภาค 3 เร็ว ๆ นี้ครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามครับ

]]> http://s2ntrip.com/03-suanpung-caveviewresort-phuphapok2/feed 1 http://s2ntrip.com/02-%e0%b8%a3%e0%b8%b5%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b8%a7%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%aa%e0%b8%a7%e0%b8%99%e0%b8%9c%e0%b8%b6%e0%b9%89%e0%b8%87-%e0%b9%80%e0%b8%84%e0%b8%9f http://s2ntrip.com/02-%e0%b8%a3%e0%b8%b5%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b8%a7%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%aa%e0%b8%a7%e0%b8%99%e0%b8%9c%e0%b8%b6%e0%b9%89%e0%b8%87-%e0%b9%80%e0%b8%84%e0%b8%9f#comments Sat, 23 Oct 2010 05:55:23 +0000 S2N http://s2ntrip.com/?p=9 31 ธ.ค. 52 ~ 2 ม.ค. 53

เมื่อช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ไปเที่ยวสวนผึ้ง 3 วัน 2 คืน จริง ๆ แล้วตามกำหนดการณ์เดิมจะต้องไป 2 คนแต่มีปัญหากันนิดหน่อย ที่พักก็จองไปหมดแล้ว เลยตัดสินใจบินเดี่ยวเป็นครั้งแรกในชีวิต (คงมีผมคนเดียวล่ะ ที่ไปเที่ยวสวนผึ้งคนเดียว) ก็ได้พบกับประสบการณ์หลาย ๆ จะเป็นอย่างไรเชิญติดตามชมไปพร้อม ๆ กันเลยนะครับ

ออกจากบางแสนตั้งแต่ 10 โมงเช้า แวะทานข้าว ขึ้นบูรพาวิถีที่วันนี้ไม่เก็บเงิน ลงทางลงตต.04-04 ไปเข้าถนนกาญจนาภิเษก (พระราม2) ออกไปทางสมุทรสาคร ผ่านอัมพวา สมุทรสงคราม แล้วเลี้ยวขวาที่แยกวังมะนาว อีกอึดใจเดียวก็มาถึงสี่แยกเข้าสวนผึ้ง (อ้อ ก่อนหน้านั้นจะมีทางบายพาสเบี่ยงซ้ายอย่าไปขึ้นนะครับ อันนั้นเป็นทางเลี่ยงเมืองไปนครปฐม ให้ตรงไปตามถนนเพชรเกษม หมายเลข 4)

บ่ายโมงครึ่งมาถึงสี่แยกเข้าสวนผึ้ง (ถนน 3208) ก็จะเจอโอ่งใบใหญ่ตามที่หลาย ๆ คนบอกเอาไว้เป็นจุดสังเกต

จากนั้นก็ตรงเข้ามาเรื่อย ๆ ผ่านทางเข้าสนามกอล์ฟดรากอนฮิลล์ ปั๊มปตท. จะเจอแยกที่เป็นชุมชน ก็ให้ตรงไปเรื่อย ๆ เพื่อเข้าตัวสวนผึ้ง (จะพบรูปปั้นรวงผึ้งใหญ่ ๆ) ถัดมาอีกนิดก็จะเจอป้ายเขียนว่าเลี้ยวซ้ายไปโป่งยุบ ก็เลยลองไปดูซะหน่อย ไหน ๆ ก็มาแล้ว หาไม่ยากครับ มีป้ายบอกตลอดทาง (ป้ายบอกว่า 5 ก.ม. แต่ผมว่าไม่ถึงนะ น่าจะ 3 กิโลกว่า ๆ)

ที่นี่เป็นที่ของเอกชนครับ ทางเค้าเก็บเงินคันละ 40 บาท ผมมาคนเดียวเลยขาดทุนเลย อิอิ ไม่เป็นไร ค่ามิกเซอร์ของบางที่ยังแพงกว่านี้เลย ให้เค้าไปบำรุงสถานที่เถอะ จะได้อยู่กับเรานาน ๆ

โป่งยุบเกิดมาได้อย่างไร?

โป่งยุบเกิดจากการปั้นแต่งของธรรมชาติ ที่น้ำใต้ดินกัดเซาะดินเป็นเวลานานเป็นร้อยปี ทำให้ดินยุบตัวลงมาอัดกันแน่นเกิดเป็นรูปร่างตามแนวน้ำใต้ดินที่กัดเซาะ บางบริเวณจะคล้ายกำแพงเมืองสูงล้อมรอบ ดูยิ่งใหญ่เหมือนอยู่ในยุคโรมัน บางบริเวณจะเหมือนช่องถ้ำให้มุดลงไป หรือบางครั้งเป็นหลุมลึกขนาดพอดีตัว บางส่วนมีความซับซ้อนหลายชั้นเหมือนกับเดินอยู่ในเขาวงกตดูแปลกตา และไม่น่าเชื่อว่าธรรมชาติจะสร้างได้ขนาดนี้ ส่วนที่สูง และลึกที่สุดของโป่งยุบ ประมาณ 3-5 เมตร  (ข้อควรระวัง : มีเด็กเล็กระวังอย่าให้วิ่งเล่นโดยไม่ได้ดูแล อาจตกลงไปในหลุมโดยไม่รู้ตัวได้ เนื่องจากบางหลุมปากไม่กว้างมากนัก แต่ลึก และถูกบดบังด้วยต้นหญ้า และถ้ามีผู้สูงอายุที่มีปัญหาหัวเข่ามาด้วยควรให้นั่งพักรอ เนื่องจากเส้นทางมีขึ้น ๆ ลง ๆ และระยะทางยาวพอสมควร ถ้าบวกกับอากาศร้อนตอนกลางวันยิ่งเหนื่อยเร็ว)

อ้างอิงจาก : ท่องเที่ยว.com

อยู่ที่โป่งยุบประมาณ 20 นาที ก็ออกเดินทางต่อ ตรงไปเรื่อย ๆ จะผ่านสภ.สวนผึ้ง ที่ว่าการอำเภอสวนผึ้ง ผมกะว่าจะไปธารน้ำร้อนบ่อคลึงก็เลยเลี้ยวซ้ายหัวมุมรีสอร์ทภูผาผึ้ง (ทางที่จะไปซีนเนอรี่) ระหว่างเจอคนจอดรถเยอะ ๆ ทางขวามือก็เลยเห็นว่าเขาจอดรถถ่ายรูปกับแกะกันก็เลยเอากะเขาบ้าง

ที่นี่ชื่อ Swiss Valley Hip Resort ตอนที่ผมไปยังไม่เปิดเป็นทางการ (ตอนนี้น่าจะเปิดแล้ว)  แต่ก็พาแกะกับม้าออกมาเล็มหญ้าให้คนผ่านไปผ่านมาได้ถ่ายรูปกัน

พอถ่ายรูปแกะจนหนำใจแล้วก็ออกเดินทางต่อ ประมาณสัก 20 นาทีก็มาถึงธารน้ำร้อนบ่อคลึง ที่นี่ก็เป็นของเอกชนเช่นเดียวกับโป่งยุบ หากเข้าไปเดินเล่นเฉย ๆ ก็เสียค่าบำรุงสถานที่ 5 บาท ส่วนผู้ใดอยากจะแช่น้ำร้อนของที่นี่ถ้าจำไม่ผิดน่าจะสัก 30 – 40 บาท

ธารน้ำร้อนที่นี่มีต้นกำเนิดมาจากชั้นน้ำที่อยู่ใต้ดินไปเจอกับความร้อนที่มาจากสารเหลวร้อน (ลาวา?) ตามรอยร้าวรอยเลื่อน จึงทำให้น้ำมีอุณหภูมิสูงขึ้นกลายเป็นไอเกิดแรงดันทำให้น้ำร้อนพุ่งขึ้นสู่ผิวดิน แล้วไหลไปตามลาดเขา อุณหภูมิสูงสุดของที่นี่อยู่ที่ 56 องศาเซลเซียส

ผมไม่อยากแช่ตัวก็เลยเดินขึ้นไปดูต้นธารน้ำร้อนตามที่ป้ายบอกเอาไว้ ที่ดูก็น่าจะเป็นแถว ๆ นี้ ที่สูงไปกว่านี้เดินขึ้นไปไม่ได้แล้ว

รูปนี้เป็นรูปห้องน้ำของที่นี่ครับ น้ำจากก๊อกน้ำเป็นน้ำแร่ด้วยนะครับ อุ่นเชียว

ข้าง ๆ ก็มีที่พักด้วยครับ ชื่อว่า J.W. ธารน้ำร้อนบ่อคลึง สำหรับผู้ที่อยากอาบน้ำแร่แบบเป็นส่วนตัว แต่อยากจะให้ทำออกมาดูเป็นธรรมชาติกว่านี้จัง แบบนี้มันดูเป็นตึก ๆ ยังไงไม่รู้

ขออนุญาตจบภาคแรกไว้เท่านี้ก่อนนะครับ เกรงว่าจะยาวเกินไป

สำหรับภาค 2 จะตามมาเร็ว ๆ นี้ครับ

ยินดีต้อนรับสู่ S2NTrip.com นะครับ

บล๊อกนี้จะรวบรวมรีวิวสถานที่ท่องเที่ยว ที่พัก ร้านอาหารต่าง ๆ ที่ผมเคยไปเที่ยว ไปกิน ไปพักทั้งในและต่างประเทศมาให้ชมกันครับ

ช่วงแรก ๆ ก็จะทยอยอัพสถานที่ของเก่า ๆ ที่เคยไปพักก่อน หลังจากนั้นก็จะค่อย ๆ เพิ่มเรื่องใหม่ ๆ ลงไปครับผม

หากมีข้อเสนอแนะอะไร ยินดีน้อมรับเสมอครับ